به گزارش پایگاه خبری اعتبار، مرد مغازه دار روی چهارپایه اش نشسته قاطی صابون و لیف و پودر و شامپو و…\r\n مغازه اش بوی تمیزی می دهد. از دور به ماجرا نگاه می کند، سرش را تکان می \r\nدهد، نچ نچ می کند و دائم کلاه آذری مشکی اش را از سرش بر می دارد و دوباره\r\n می گذاردش همانجا که بود. جلوتر که می روم تازه معلوم می شود که نه زنجیر \r\nپاره کردنی در کار است و نه معرکه گیری، فقط چند کارت که مرد تند تند زیرو \r\nرویشان می کند. روی زمین وسط پیاده رو نشسته، شلوار کرپ گشاد پیله دارش را \r\nکمی بالا کشیده و زانوهایش را بغل گرفته. خم شده و نمی توان چهره اش را دید\r\n فقط موهای مشکی و مجعدش از بین حلقه مردان سوسو می زند. بقیه دورش ایستاده\r\n اند، بعضی ها هم مثل خودش زانو به بغل نشسته اند و چارچشمی زل زده اند به \r\nورق هایی که مقابلشان زیر و رو می شود. هیچ زنی در بین شان نیست. جوری به \r\nکارت ها چشم دوخته اند که کلاه سرشان نرود و اگر کاسه ای زیر نیم کاسه باشد\r\n مچگیری کنند اما مغازه دارانی که هر روز جلوی مغازه شان بساط قمار بر پا \r\nمی شود خوب می دانند که سر همه شان از بیخ کلاه خواهد رفت. قمار؟ چطور ممکن\r\n است؟ قمار کنار خیابان؟ مگر ممنوع نیست؟
در ادامه این گزارش که در \r\nروزنامه ایران منتشر شده آمده است: مرد مغازه دار باز هم کلاه آذری اش را \r\nجا به جا می کند و از این همه تعجب جوری می خندد که انگار یک جوک خیلی خنده\r\n دار برایش تعریف کرده ام. از خنده اش خنده ام می گیرد و با لبخندی ماسیده \r\nمی پرسم آنقدر خنده دار بود؟ خنده اش را جمع و جور می کند و قیافه ای جدی \r\nبه خودش می گیرد: «دختر جان اینجا همه جور خلافی پیدا می شود. حالا تو چرا \r\nدرباره شان پرس وجو می کنی؟ نکند می خواهی مشتری شوی؟» و باز هم کلاه آذری \r\nاش را روی سرش جابه جا می کند. تا به حال به این فکر نکرده بودم که گوشه \r\nخیابان در انظار عمومی می شود مشتری یک قمار باز شد و شانس و اقبال را \r\nامتحان کرد. از آقای مغازه دار می پرسم حالا واقعاً آنها که جمع شده اند و \r\nشرط بندی کرده اند در یک قمار بی دغل و کلک شریک شده اند یا کلاه سرشان \r\nرفته؟ مغازه دار همان طور که چشم به آنها دارد پوزخند می زند و می گوید: \r\n«بدبخت ها کرور کرور پول می بازند و خبر ندارند چه کلاه گشادی سرشان می \r\nرود. خبر ندارند آنکه روی زمین پهن شده و جلوی چشمشان کارت زیر و رو می کند\r\n هزار بار تمرین کرده و کارت هایش را خوب می شناسد و می داند چطور سر بقیه \r\nرا کلاه بگذارد. تازه چند دستیار هم دارد که می آیند کنارش می ایستند قاطی \r\nجمعیت تا چند بار مثلاً شرط را ببرند. همین که مردم می بینند یکی از بین \r\nجمعیت شرط را برده بیشتر تشویق می شوند که شرط بندی کنند و آن وقت کلاه است\r\n که سرشان می رود و پول زور است که
می پردازند.»
قمار باز \r\nهمچنان مشغول زیر و رو کردن کارت هاست و تند تند جا به جایشان می کند. بی \r\nهیچ ترسی، بی هیچ مزاحمی. مردی که مقابلش زانو ها را بغل کرده و روی زمین \r\nنشسته ناگهان عین فنر از جا می پرد و با کف دست می زند روی پیشانی اش. \r\nمغازه دار از لا به لای نچ نچ هایش می گوید این یکی هم باخت. حالا معلوم \r\nنیست چقدر سرش کلاه رفته… صدهزار تومان؟ دویست هزار تومان… می پرسم در \r\nاین حد شرط بندی می کنند؟ آقای مغازه دار کلاهش را جابه جا می کند و سوتی \r\nمی زند می گوید: «بی خبری دختر جان بیشتر از اینها هم شرط می بندند. حالا \r\nچرا آنقدر پرس و جو می کنی؟» می گویم چون برایم عجیب است. همین.
مدام\r\n این جمله آقای مغازه دار در ذهنم تکرار می شود «دختر جان اینجا همه جور \r\nخلافی پیدا می شود.» اینجا، چهارشنبه، ساعت ۲ بعد از ظهر، خیابان مولوی. \r\nجایی شلوغ و پر رفت و آمد که سایه گنبد آبی افتاده بر سر پیاده رو و مغازه \r\nهایش. اما آقای مغازه دار به خیالش تنها همین یک گوشه شهر است که می شود در\r\n روز روشن شاهد
قمار بود.
شنبه، ساعت ۱۰ صبح، خیابان قنبر \r\nزاده، ضلع شمالی مصلی. پیاده می آیم تا به روزنامه برسم. تا روزنامه راهی \r\nنمانده. با خودم می گویم ۵ دقیقه دیگر رسیده ام و بعد در ذهنم برای کارهایی\r\n که باید انجام دهم برنامه ای ردیف می کنم اما ناگهان جمعی آشنا گوشه پیاده\r\n رو متوقفم می کند. جمعی از مردان که دایره وار ایستاده اند دور آنکه روی \r\nزمین پهن شده و کارت هایش را تند تند این رو و آن رو می کند. شاید بارها \r\nاین جمع را دیده باشم اما بی توجه از کنارشان گذشته باشم. حالا اما می دانم\r\n که معنای این ایستادن های دایره وار چیست.
آنکه روی زمین نشسته و \r\nکارت ها را جا به جا می کند سن و سال دار است. موهایش پر و جو گندمی است و \r\nسبیل پرپشتی دارد. هر ازگاهی دور و بر را می پاید و انگار خیالش مانند \r\nهمتای خیابان مولوی اش آنقدر ها هم آسوده نیست. خیالش تخت باشد یا نه به هر\r\n حال کارش را می کند و پولش را به جیب می زند، مانند
قمار بازانی که سر چهار راه ها می ایستند و سر پلاک ماشین ها شرط بندی می کنند. سر اینکه شماره اول پلاک ماشینی که می گذرد زوج است
یا فرد.
قماربازها\r\n اما محدود به همین چند کوچه و خیابان نمی شوند و آن طور که یکی از شرکت \r\nکننده های پای ثابت مجالس قمار می گوید، خانه هایی هستند که صاحبخانه آنها \r\nرا به قمارخانه تبدیل می کند و اصلاً شغل اصلی اش همین است،
قماربازی.
آقای\r\n قمارباز نمی خواهد نامش فاش شود پس اسمش را می گذاریم همان آقای قمارباز. \r\nاز او می خواهم درباره این قمارخانه ها و حال و هوایش بگوید. اینکه چند نفر\r\n در هر مجلس هستند و سر چه چیز هایی شرط بندی می کنند. آقای قمارباز از \r\nتعداد میهمان ها در هر مجلس می گوید و اینکه تمام کسانی که به این خانه ها \r\nراه پیدا می کنند باید آشنا باشند یا توسط یک آشنای قابل اعتماد معرفی \r\nشوند: «در هر مجلس ۶ – ۵ نفر بیشتر حضور ندارند و پوکر بازی می کنند. گاهی \r\nبیست و یک، بعضی وقت ها هم تخته نرد. طرف های بالای شهر بیشتر سر همین پوکر\r\n شرط بندی می کنند اما پایین شهر مثل افسریه تخته نرد هم زیاد بازی می \r\nکنند.
از آقای قمار باز می پرسم زن ها هم در بین قماربازان هستند؟ \r\nمی گوید: «خیلی وقت ها هستند و اصلاً چند تایشان بین رفقا معروفند.» آقای \r\nقمارباز از شرط بندی های پنجاه میلیونی و حتی بیشتر از آن می گوید و اینکه \r\nبارها دیده که چک هایی با این ارقام، سر یک بازی مسخره جا به جا شده.
آقای\r\n قمار باز نصیحتی هم برای جوان ها دارد: «هیچ وقت سراغ قمار نروید \r\nاعتیادآور است. یک بار که بروید یا می برید یا می بازید اگر ببرید بازهم \r\nهوس می کنید قمار کنید. اگر هم ببازید مثل مار به خود می پیچید و منتظرید \r\nتا دوباره شرکت کنید بلکه این بار ببرید و جبران مافات شود. خلاصه در هر \r\nصورت چیزی جز گرفتاری و بدبختی ندارد. خیلی ها را دیده ام که از این راه \r\nزندگی و دار و ندارشان را از دست داده اند و آواره کوچه و خیابان شدند. \r\nآنها هم که پولی به دست می آورند پول حرام است و برایشان برکتی ندارد. \r\nاینها را یک آدمی به شما می گوید که خودش تا بیخ در این منجلاب غرق شده پس \r\nشما را به خدا سراغ این چیزها نروید.»
حرف های آقای قمارباز شبیه \r\nحرف های پیر مرد صابون فروش است در خیابان مولوی وقتی که از دور به ماجرا \r\nنگاه می کرد، سرش را تکان می داد و نچ نچ کنان کلاه آذری مشکی اش را روی سر\r\n جا به جا می کرد…\r\n
ارسال نظر
پس از بررسی تحریریه منتشر میشود.