این یعنی زندگی روزمره بدون بهبود سطح رفاه. یعنی اگر کسی خانه ندارد، \r\nرویای خانهدار شدن هم نبافد بهتر است. اگر خودروسوار نیست مطمئن باشد که \r\nحتی اگر ماهی ١٠درصد حقوقش را هم پسانداز کند – که البته نمیتواند – به \r\nاین زودیها خودروی شخصی نخواهد داشت. در همین شرایط اخیرا خبرهایی روی خط \r\nخبرگزاریها قرار گرفت که نشان میداد سقف برخی از تسهیلات بانکی ازجمله \r\nمسکن کمی تا قسمتی افزایش یافته و این احتمال وجود دارد که بانکها مبلغ \r\nبیشتری در قالب وام خودرو بپردازند. البته اگر شورای پول و اعتبار موافقت \r\nکند. با این تفاسیر فارغ از اینکه ما همه عادت کردهایم که بخش بزرگی از \r\nاین اخبار در حد وعده بماند و اطمینانی به تحقق آن نیست، سوال اساسی این \r\nاست که اصولا افزایش چند درصدی تسهیلاتی که کلا در مقابل ارزش نهایی خانه و\r\n خودرو به چشم نمیآید، میتواند دردی از خریداران یا متقاضیان احتمالی دوا\r\n کند؟ در طرف دیگر بانکها همین امروز برای تسهیلاتی با مبالغ کمتر، هزار \r\nاما و اگر و شرط برای متقاضیان خرد و کوچک میگذارند. بنابراین آیا میتوان\r\n امیدوار بود با افزایش سقف تسهیلات علاقهمندی آنها به اعطای وام افزایش \r\nیابد؟ از همه مهمتر اینکه وقتی قرار نیست منابع جدیدی از سوی بانک مرکزی \r\nاختصاص یابد اساسا بانکها خواهند توانست وامهایی با مبالغ بالاتر \r\nبپردازند؟ دقت به همین چند پرسش نشان میدهد که در خوشبینانهترین حالت اگر\r\n این بار وعدهها محقق شود و سقف تسهیلات افزایش یابد یا بانکها توان \r\nپرداخت نخواهند داشت یا میلی برای همکاری بیشتر. اگر هم دری به تخته خورد و\r\n تعداد بیشتری از مردم توانستند تسهیلات خرید مسکن، خودرو و کالا دریافت \r\nکنند با توجه به سهم مبلغ پرداخت شده از کل هزینه تمام شده، دستکم در \r\nمیانمدت و بلندمدت نمیتوان انتظار رونقی پایدار در بازار آنها داشت و \r\nاحتمالا در دوباره برهمان پاشنه خواهد چرخید که امروز میچرخد.
سحر قاسمنژاد
ارسال نظر
پس از بررسی تحریریه منتشر میشود.